ابن داود دینوری (1960)، الأخبار الطوال، تصحیح عبد المنعم عامر، قاهره، دار احیاء الکتب العربی.
ابن طاهر مقدسی (بی تا)، البدء و التأریخ، ج 3 و 4، بورسعید، مکتبه الثقافه الدینیه.
ابن قتیبه دینوری (1992)، المعارف، تصحیح ثروت عکاشه، قاهره، الهیئه المصریه العامه للکتاب.
ابن الوردی، سراج الدین عمر (2008)، خریده العجائب و فریده الغرائب، تصحیح أنور محمود زناتی، قاهره، مکتبه الثقافه الإسلامیه.
ابو حیان توحیدی (1988). البصائر و الذخائر، ج 2، تصحیح وداد القاضی، بیروت، دارصادر.
ابوهلال عسکری (1408ق)، الأوائل، طنطا: دارالبشیر.
_________ (بی تا)، دیوان المعانی، ج 2، بیروت، دارالجیل.
اوستا (1371)، گزارش و پژوهش جلیل دوستخواه، تهران، مروارید.
تفضلی، احمد (1345)، «آبسالان، یک واژۀ ناشناخته در مینوی خرد»، نشریة انجمن فرهنگ ایران باستان، سال 4، شماره 1، صص 42-45.
ثعالبی، ابومنصور (1368)، غرر أخبار ملوک الفرس و سیرهم، ترجمة محمد فضائلی، تهران، نقره.
جاحظ، عمرو بن بحر (1423ق)، المحاسن و الأضداد، بیروت، دار و مکتبه الهلال.
حاجی خلیفه (1941)، کشف الظنون عن أسامی الکتب والفنون، ج 1، بغداد، مکتبه المثنی.
حمزۀ اصفهانی (بیتا)، تاریخ سنی ملوک الأرض و الأنبیاء، بیروت، دار مکتبه الحیاه.
راشد محصل، محمد تقی (1389)، دینکرد هفتم، تهران، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی.
طبری، محمد بن جریر (1387ق)، تاریخ الرسل و الملوک، ج 1 و 2. بیروت، دارالتراث.
طبری، محمد بن جریر (2000)، جامع البیان فی تأویل القرآن، ج 5، تصحیح احمد محمد شاکر، مؤسسه الرساله.
فردوسی، ابوالقاسم (1394)، شاهنامه، تصحیح جلال خالقی مطلق، تهران، سخن.
قلقشندی، احمد بن علی (بی تا). صبح الأعشی فی صناعه الانشاء، ج 1، بیروت، دار الکتب العلمیه.
مجلسی، محمد باقر (بی تا). بحار الأنوار، ج 48 و 56، بیروت، مؤسسة الوفاء.
محمد حسین بن خلف تبریزی (1342)، برهان قاطع، ج 3، تصحیح محمد معین، تهران، ابنسینا.
مسعودی، ابوالحسن بن علی (2005). مروج الذهب و معادن الجوهر، ج 1، تصحیح کمال حسن مرعی، بیروت، المکتبه العصریه.
نفیسی، علی اکبر (1355)، فرهنگ نفیسی، تهران، کتابفروشی خیام.
نهایة الارب فی أخبار الفرس و العرب (1375)، تصحیح محمد تقی دانشپژوه، تهران، انجمن آثار و مفاخر فرهنگی.
یاقوت حموی (1993)، معجم الأدباء، ج 2، تصحیح احسان عباس، بیروت، دار الغرب الاسلامی.
یاقوت حموی (1995)، معجم البلدان، ج 4، بیروت، دار صادر.
