دانشگاه تهران پژوهشهای ایرانشناسی 2252-0643 3 1 2013 08 23 The Structure and Function of the Border Town of Antioch in the Relations between Rome and Persia in the Sassanid Era ساخت و کارکرد شهر مرزی انطاکیه در مناسبات ایران و روم در دورۀ ساسانی 13 32 36343 10.22059/jis.2013.36343 FA فرج اله احمدی دانشیار گروه تاریخ دانشگاه تهران پرویز حسین طلائی دانشجوی دکتری تاریخ دانشگاه تهران Journal Article 2013 02 18 Due to its geopolitical position, the city of Antioch had always been the scene of confrontation and tension between the great powers of the ancient era since its establishment in the Seleucid era until the late Sassanid era. The findings of this research indicate that the structure of Antioch was checkered in pattern and it derived its political, economic, commercial, religious and military significance from its geopolitical position. Romans used this city as their headquarters and recruiting post for their forces. Antioch was located along the Silk Road and was thus considerably important for the Sassanid and the Romans. Furthermore, as one of the important Christian cities, Antioch played a major role in the propagation of Christianity in the East. By conquering this city, the Sassanid drew nearer to strategies of its founder (securing the Achaemenid territories). Thus, they attempted to create fire temples after conquering the border town of Antioch as part of their territories. Apart from enjoying the advantages of being located on the Silk Road, the conquering of Antioch was also advantageous to the two ancient powers in terms of economy and commerce having immense spoils and productive forces. Analyzing the structure and function of the ancient city of Antioch and its important aspects sheds light over a part of the history of relations between Persia and Rome and their border conflicts and the potential impact of these confrontations on the domestic development of these rival powers. Therefore, given its great significance, the present paper attempts to investigate the structure and function of Antioch in the Sassanid and Roman era employing a descriptive survey method of analysis. انطاکیه از جمله شهرهایی است که به واسطه موقعیت ژئوپلیتیکیاز زمان تأسیس آن در دوره سلوکیان تا اواخر دوره ساسانی همواره عرصه رویارویی و تنش میان قدرت‌های بزرگ عصر باستان بوده است. تعلیل و تبیین ساخت و کارکرد شهر انطاکیه و ابعاد حائز اهمّیت این شهر در عصر باستان، روشنگر تاریخ بخشی از مناسبات ایران و روم و کشمکش‌های مرزی آن هاست؛ کشمکش های مرزیای که بر تحولات داخلی دو قدرت رقیب تأثیر بسیاری بر جای گذاشته است. مقاله حاضر با توجه به اهمیت مسئله، بر آن است که با استفاده از روش توصیفی –تحلیلی، ساخت و کارکرد شهر انطاکیه در مناسبات ایران و روم در دوره ساسانی، را مورد واکاوی قرار دهد. یافته های این تحقیق نشان می‌دهد که ساخت و طرح شهر انطاکیه شطرنجی بوده و اهمیت سیاسی- نظامی، اقتصادی- تجاری و مذهبی آن، برخاسته از موقعیت ژئوپلیتیکیآن بوده است. رومیان از این شهر به عنوان مقر فرماندهی و محلی برای بازسازی نیروها استفاده می‌کردند. این شهر در مسیر راه تجاری ابریشم قرار داشت و موقعیت تجاری و اقتصادی آن برای ساسانیان و رومیان از اهمیت زیادی برخوردار بود. علاوه بر این، انطاکیه به عنوان یکی از شهرهای مهم مسیحی نقش مؤثری در انتقال این آیین در شرق داشت. ساسانیان نیز با دستیابی به این شهر به استراتژی مؤسس ساسانیان یعنی دستیابی به سرزمین‌های هخامنشیان نزدیک می‌شدند؛ چنان که پس از تصرف آن به عنوان بخشی از قلمرو خود، درصدد ایجاد آتشکده در این شهر مرزی بودند. از لحاظ اقتصادی و تجاری تصرف این شهر برای دو قدرت عصر باستان، جدا از سود حاصل از واقع شدن آن در سر راه مبادلات بازرگانی، به منزله دست یابی به غنایم هنگفت و نیروهای مولد این شهر نیز بود.

https://jis.ut.ac.ir/article_36343_ae8b2cf4426a8d19b48ce8cb53c941c2.pdf